Kim selef yaparsa, belli bir ölçekte, belli bir tartıda ve belli bir süreye kadar yapsın.

İbn Abbâs (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Medine'ye geldiğinde, halk meyvede selef (selem) yapıyordu. Bunun üzerine şöyle buyurdu: “Kim selef yaparsa, belli bir ölçekte, belli bir tartıda ve belli bir süreye kadar selef yapsın.”

Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu babda İbn Ebû Evfâ'dan ve Abdurrahman b. Ebzâ'dan da rivayet vardır. Ebû Îsâ dedi ki: İbn Abbâs hadisi hasen sahihtir. Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) ashabından ve başkalarından ilim ehli buna göre amel eder; yiyecekte, elbisede ve sınırı ve niteliği bilinen diğer şeylerde selefi caiz görmüşlerdir. Hayvanda selem konusunda ise ihtilaf etmişlerdir: Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) ashabından ve başkalarından bazı ilim ehli hayvanda selemi caiz görmüştür; Şâfiî, Ahmed ve İshâk'ın görüşü budur. Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) ashabından ve başkalarından bazı ilim ehli ise hayvanda selemi mekruh görmüştür; Süfyân es-Sevrî'nin ve Kûfe ehlinin görüşü budur. Ebü'l-Minhâl'in adı Abdurrahman b. Mut'im'dir.