Delilin yoksa senin hakkın onun yeminidir; senin ondan bundan başka bir hakkın yoktur.

Vâil b. Hucr (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Hadramevt'ten bir adamla Kinde'den bir adam Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) geldiler. Hadramevtli: “Ey Allah'ın Resûlü! Bu adam benim bir arazime zorla el koydu” dedi. Kindeli: “O benim arazimdir ve benim elimdedir; onun bunda hiçbir hakkı yoktur” dedi. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) Hadramevtliye: “Delilin (beyyine) var mı?” diye sordu. “Hayır” dedi. “O halde senin hakkın onun yeminidir” buyurdu. (Hadramevtli): “Ey Allah'ın Resûlü! Bu adam günahkârın biridir; neye yemin ettiğine aldırmaz ve hiçbir şeyden çekinmez” dedi. (Peygamber): “Senin ondan bundan başka bir hakkın yoktur” buyurdu. Adam yemin etmek için gitti. O dönüp gidince Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Eğer haksız yere yemek için senin malın üzerine yemin ederse, Allah ondan yüz çevirmiş olduğu halde Allah'a kavuşacaktır.”

Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu babda Ömer'den, İbn Abbâs'tan, Abdullah b. Amr'dan ve Eş'as b. Kays'tan da rivayet vardır. Ebû Îsâ dedi ki: Vâil b. Hucr hadisi hasen sahihtir.