İbn Abbâs (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Cebrâil (aleyhisselâm) Beyt'in yanında bana iki defa imamlık yaptı. Birincisinde öğleyi, gölge ayakkabı bağı kadarken kıldı. Sonra ikindiyi, her şeyin gölgesi kendisi kadar olduğunda kıldı. Sonra akşamı, güneş batıp oruçlu iftar ettiğinde kıldı. Sonra yatsıyı, şafak kaybolduğunda kıldı. Sonra sabahı, fecir parladığında ve oruçluya yemek haram olduğunda kıldı. İkinci defasında öğleyi, her şeyin gölgesi kendisi kadar olduğunda, bir önceki günün ikindi vaktinde kıldı. Sonra ikindiyi, her şeyin gölgesi iki misli olduğunda kıldı. Sonra akşamı ilk vaktinde kıldı. Sonra son yatsıyı, gecenin üçte biri geçtiğinde kıldı. Sonra sabahı, yeryüzü aydınlandığında kıldı. Sonra Cebrâil bana dönüp şöyle dedi: ‘Ey Muhammed! Bu, senden önceki peygamberlerin vaktidir. Vakit, bu iki vakit arasındadır.’”
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu babda Ebû Hüreyre'den, Büreyde'den, Ebû Mûsâ'dan, Ebû Mes'ûd el-Ensârî'den, Ebû Saîd'den, Câbir'den, Amr b. Hazm'dan, Berâ'dan ve Enes'ten de rivayet vardır.
Câmiu't-Tirmizî 149, Kitap 2, Hadis 1