Şüfey el-Asbahî şöyle anlattı:
Medine'ye girdi(ğim)de etrafında insanların toplandığı bir adam gördüm. “Bu kim?” diye sordum. “Ebû Hüreyre” dediler. Ona yaklaşıp önüne oturdum; o insanlara hadis anlatıyordu. Susup yalnız kalınca ona: “Hak hakkı için senden istiyorum; Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) işittiğin, iyice kavrayıp bildiğin bir hadisi bana anlat” dedim. Ebû Hüreyre: “Yaparım; sana, Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) bana anlattığı, iyice kavrayıp bildiğim bir hadisi mutlaka anlatacağım” dedi. Sonra Ebû Hüreyre hıçkırarak bayıldı; bir süre öyle kaldı, sonra kendine geldi ve: “Sana, Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) bu evde, yanımızda ben ve ondan başka kimse yokken bana anlattığı bir hadisi mutlaka anlatacağım” dedi. Sonra Ebû Hüreyre yine hıçkırarak bayıldı, sonra kendine geldi, yüzünü sildi ve: “Sana, ben ve o bu evdeyken, yanımızda ben ve ondan başka kimse yokken Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) bana anlattığı bir hadisi mutlaka anlatacağım” dedi. Sonra Ebû Hüreyre yine hıçkırarak bayıldı, sonra kendine geldi, yüzünü sildi ve: “Yaparım; sana, ben onunla bu evdeyken, yanında ben ve ondan başka kimse yokken Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) bana anlattığı bir hadisi mutlaka anlatacağım” dedi. Sonra Ebû Hüreyre şiddetli bir şekilde hıçkırarak bayıldı ve yüzüstü düşecek gibi eğildi. Onu uzun süre kendime yasladım. Sonra kendine geldi ve şöyle dedi: Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bana şunu anlattı: “Kıyamet günü olduğunda Allah Tebâreke ve Teâlâ, aralarında hüküm vermek için kullarına iner. Her ümmet diz çökmüş hâldedir. İlk çağrılanlar, Kur'ân'ı ezberlemiş bir adam, Allah yolunda öldürülmüş bir adam ve çok malı olan bir adamdır. Allah, Kur'ân okuyana: ‘Resûlüme indirdiğimi sana öğretmedim mi?’ der. O: ‘Evet, ey Rabbim!’ der. Allah: ‘Öğrendiğin şeyle ne yaptın?’ der. O: ‘Gece saatlerinde ve gündüz saatlerinde onunla (namaza) kalkardım’ der. Allah ona: ‘Yalan söyledin!’ der; melekler de ona: ‘Yalan söyledin!’ derler. Allah ona: ‘Bilakis sen, falanca Kur'ân okuyucusudur denilmesini istedin; o da denildi’ der. Mal sahibi getirilir; Allah ona: ‘Seni hiç kimseye muhtaç bırakmayacak kadar genişliğe kavuşturmadım mı?’ der. O: ‘Evet, ey Rabbim!’ der. Allah: ‘Sana verdiğim şeyle ne yaptın?’ der. O: ‘Akrabalarımı gözetir, sadaka verirdim’ der. Allah ona: ‘Yalan söyledin!’ der; melekler de ona: ‘Yalan söyledin!’ derler. Allah Teâlâ: ‘Bilakis sen, falanca cömerttir denilmesini istedin; o da denildi’ der. Allah yolunda öldürülen getirilir; Allah ona: ‘Ne uğurda öldürüldün?’ der. O: ‘Senin yolunda cihad etmekle emrolundum; ben de öldürülünceye kadar savaştım’ der. Allah Teâlâ ona: ‘Yalan söyledin!’ der; melekler de ona: ‘Yalan söyledin!’ derler. Allah: ‘Bilakis sen, falanca cesurdur denilmesini istedin; o da denildi’ der.” Sonra Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) dizime vurdu ve şöyle buyurdu: “Ey Ebû Hüreyre! Kıyamet günü ateşin, Allah'ın yarattıkları arasında ilk olarak kendileriyle tutuşturulacağı kimseler bu üç kişidir.”
Velîd Ebû Osmân dedi ki: Ukbe b. Müslim bana, Muâviye'nin yanına girip bunu ona haber verenin Şüfey olduğunu bildirdi. Ebû Osmân dedi ki: Muâviye'nin cellâdı olan Alâ b. Ebû Hakîm de bana şunu anlattı: Muâviye'nin yanına bir adam girdi ve bunu Ebû Hüreyre'den ona haber verdi. Muâviye: “Bunlara böyle yapılırsa insanlardan geri kalanların hâli nice olur!” dedi. Sonra Muâviye öyle şiddetle ağladı ki öleceğini sandık ve: “Bu adam bize kötülük getirdi” dedik. Sonra Muâviye kendine geldi, yüzünü sildi ve şöyle dedi: Allah ve Resûlü doğru söylemiştir: “Kim dünya hayatını ve onun süsünü isterse, onlara orada amellerinin karşılığını tam olarak veririz; orada onlar hiçbir eksikliğe uğratılmazlar. İşte onlar, âhirette kendileri için ateşten başka bir şey bulunmayan kimselerdir. Orada yaptıkları boşa çıkmıştır; yapmakta oldukları da batıldır.” (Hûd 11/15-16)
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen garîbdir.
Câmiu't-Tirmizî 2382, Kitap 36, Hadis 79