Kıyamet günü insanlar şefaat için peygamberlere başvurur; sonunda Muhammed'e gelirler.

Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) et getirildi; ona (koyunun) ön kolu sunuldu. Kol eti hoşuna giderdi; ondan bir ısırık kopararak yedi. Sonra şöyle buyurdu: “Ben kıyamet günü insanların efendisiyim. Bunun neden olduğunu biliyor musunuz? Allah öncekileri ve sonrakileri tek bir düzlükte toplar; çağıran onlara sesini duyurur, göz hepsini görür. Güneş onlara yaklaşır; insanlar takat getiremeyecekleri ve katlanamayacakları bir gam ve sıkıntıya ulaşırlar. İnsanlar birbirlerine: ‘Başınıza geleni görmüyor musunuz? Rabbinizin katında size şefaat edecek birini aramaz mısınız?’ derler. İnsanlar birbirlerine: ‘Âdem'e gidin’ derler. Âdem'e gelip: ‘Sen insanlığın babasısın; Allah seni kendi eliyle yarattı, sana ruhundan üfledi, meleklere emretti de sana secde ettiler. Rabbinin katında bize şefaat et. İçinde bulunduğumuz hali görmüyor musun? Başımıza geleni görmüyor musun?’ derler. Âdem onlara: ‘Rabbim bugün öyle bir öfkelendi ki ne bundan önce böyle öfkelendi ne de bundan sonra böyle öfkelenecek. O beni ağaçtan men etmişti, ben ise isyan ettim. Nefsim, nefsim, nefsim! Benden başkasına gidin; Nûh'a gidin’ der. Nûh'a gelip: ‘Ey Nûh! Sen yeryüzü halkına gönderilen ilk resûlsün; Allah seni çok şükreden bir kul diye adlandırdı. Rabbinin katında bize şefaat et. İçinde bulunduğumuz hali görmüyor musun? Başımıza geleni görmüyor musun?’ derler. Nûh onlara: ‘Rabbim bugün öyle bir öfkelendi ki ne bundan önce böyle öfkelendi ne de bundan sonra böyle öfkelenecek. Benim bir duam vardı; onu kavmimin aleyhine yaptım. Nefsim, nefsim, nefsim! Benden başkasına gidin; İbrâhîm'e gidin’ der. İbrâhîm'e gelip: ‘Ey İbrâhîm! Sen yeryüzü halkı arasından Allah'ın nebisi ve halîlisin. Rabbinin katında bize şefaat et; içinde bulunduğumuz hali görmüyor musun?’ derler. O: ‘Rabbim bugün öyle bir öfkelendi ki ne bundan önce böyle öfkelendi ne de bundan sonra böyle öfkelenecek. Ben üç kez yalan söyledim’ der —Ebû Hayyân hadiste bunları saydı—, ‘Nefsim, nefsim, nefsim! Benden başkasına gidin; Mûsâ'ya gidin.’ Mûsâ'ya gelip: ‘Ey Mûsâ! Sen Allah'ın resûlüsün; Allah seni risaletiyle ve kelâmıyla insanlara üstün kıldı. Rabbinin katında bize şefaat et; içinde bulunduğumuz hali görmüyor musun?’ derler. O: ‘Rabbim bugün öyle bir öfkelendi ki ne bundan önce böyle öfkelendi ne de bundan sonra böyle öfkelenecek. Ben öldürmekle emrolunmadığım bir canı öldürdüm. Nefsim, nefsim, nefsim! Benden başkasına gidin; Îsâ'ya gidin’ der. Îsâ'ya gelip: ‘Ey Îsâ! Sen Allah'ın resûlü, Meryem'e ilka ettiği kelimesi ve O'ndan bir ruhsun; beşikte insanlarla konuştun. Rabbinin katında bize şefaat et; içinde bulunduğumuz hali görmüyor musun?’ derler. Îsâ: ‘Rabbim bugün öyle bir öfkelendi ki ne bundan önce böyle öfkelendi ne de bundan sonra böyle öfkelenecek’ der; bir günah zikretmez. ‘Nefsim, nefsim, nefsim! Benden başkasına gidin; Muhammed'e gidin’ der. Muhammed'e gelip: ‘Ey Muhammed! Sen Allah'ın resûlü ve peygamberlerin sonuncususun; senin geçmiş ve gelecek günahların bağışlanmıştır. Rabbinin katında bize şefaat et; içinde bulunduğumuz hali görmüyor musun?’ derler. Ben de gidip arşın altına varır, Rabbime secdeye kapanırım. Sonra Allah bana, benden önce hiç kimseye açmadığı hamdlerinden ve kendisine yapılacak güzel övgülerden bir şey açar. Sonra: ‘Ey Muhammed! Başını kaldır; iste, sana verilsin; şefaat et, şefaatin kabul edilsin’ denir. Başımı kaldırır: ‘Ey Rabbim, ümmetim! Ey Rabbim, ümmetim! Ey Rabbim, ümmetim!’ derim. (Allah): ‘Ey Muhammed! Ümmetinden hesaba çekilmeyecek olanları cennet kapılarından sağdaki kapıdan içeri koy; onlar bunun dışındaki kapılarda da insanlara ortaktırlar’ buyurur.” Sonra şöyle buyurdu: “Nefsim elinde olana yemin olsun ki cennet kapılarının iki kanadı arası, Mekke ile Hecer arası kadar ve Mekke ile Busrâ arası kadardır.”

Bu babda Ebû Bekir es-Sıddîk'tan, Enes'ten, Ukbe b. Âmir'den ve Ebû Saîd'den de rivayet vardır. Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir. Ebû Hayyân et-Teymî'nin adı Yahyâ b. Saîd b. Hayyân'dır; Kûfelidir ve güvenilirdir (sika). Ebû Zür'a b. Amr b. Cerîr'in adı Herim'dir.