Abdullah b. Muğaffel'in oğlu şöyle rivayet etti:
Ben namazda “Bismillâhirrahmânirrahîm” derken babam beni işitti ve bana şöyle dedi: “Yavrucuğum! Bu sonradan çıkarılmış bir şeydir; sonradan çıkarılan şeylerden sakın!” —Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) ashâbından, İslâm'da sonradan çıkarılan şeye ondan daha çok buğzeden birini görmedim.— (Babam) şöyle dedi: “Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ile, Ebû Bekir ile, Ömer ile ve Osman ile namaz kıldım; onlardan hiçbirinin onu (açıktan) söylediğini işitmedim. Sen de onu söyleme. Namaz kıldığında 'Elhamdü lillâhi rabbi'l-âlemîn' de.”
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Abdullah b. Muğaffel'in hadisi hasendir. Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) ashâbından —Ebû Bekir, Ömer, Osman, Ali ve diğerleri— ve onlardan sonra gelen tâbiînden ilim ehlinin çoğunluğu buna göre amel eder. Süfyân es-Sevrî, İbnü'l-Mübârek, Ahmed ve İshâk da bu görüştedir. Bunlar “Bismillâhirrahmânirrahîm”in açıktan okunmasını uygun görmezler; “Onu içinden söyler” demişlerdir.
Câmiu't-Tirmizî 244, Kitap 2, Hadis 96