Abdullah b. Ömer (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) bir hadis anlattığını işittim. Onu bir ya da iki kez —yedi kere sayıncaya kadar— işitmiş olsaydım (anlatmazdım); fakat ondan daha çok işittim. Resûlullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyururken işittim: “Kifl, İsrâiloğulları'ndandı; işlediği hiçbir günahtan sakınmazdı. Bir kadın ona geldi; onunla birlikte olmak şartıyla kadına altmış dinar verdi. Bir erkeğin karısıyla oturduğu yere oturunca kadın titredi ve ağladı. Kifl: ‘Seni ağlatan nedir? Seni zorladım mı?’ dedi. Kadın: ‘Hayır, fakat bu hiç yapmadığım bir iştir; beni buna ancak ihtiyaç sürükledi’ dedi. Kifl: ‘Sen daha önce hiç yapmadığın hâlde bunu mu yapıyorsun? Git, o (para) senindir’ dedi ve şöyle dedi: ‘Hayır, Allah'a yemin olsun ki bundan sonra Allah'a asla isyan etmeyeceğim.’ O gece öldü ve sabah kapısının üzerinde: ‘Allah, Kifl'i bağışladı’ diye yazılmış olarak bulundu.”
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasendir. Şeybân ve başkaları bunu A'meş'ten bunun benzeri olarak rivayet etmiş ve merfû olarak nakletmişlerdir. Bazıları ise A'meş'ten rivayet edip merfû olarak nakletmemiştir. Ebû Bekr b. Ayyâş bu hadisi A'meş'ten rivayet etmiş ve bunda hata ederek “Abdullah b. Abdullah'tan, o Saîd b. Cübeyr'den, o da İbn Ömer'den” demiştir; bu (rivayet) mahfûz değildir. Abdullah b. Abdullah er-Râzî Kûfelidir; ninesi Ali b. Ebû Tâlib'in cariyesiydi. Abdullah b. Abdullah er-Râzî'den Ubeyde ed-Dabbî, Haccâc b. Ertât ve büyük ilim ehlinden birçok kişi rivayette bulunmuştur.
Câmiu't-Tirmizî 2496, Kitap 37, Hadis 82