Hanzala el-Üseyyidî (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
(Ebû Osmân en-Nehdî'nin bildirdiğine göre Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) kâtiplerinden olan Hanzala) ağlarken Ebû Bekir'e rastladı. Ebû Bekir: “Neyin var ey Hanzala?” dedi. Hanzala: “Ey Ebû Bekir! Hanzala münafık oldu. Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanında oluyoruz, bize cehennemi ve cenneti hatırlatıyor; sanki gözle görür gibi oluyoruz. Eşlerimizin ve geçim işlerimizin yanına döndüğümüzde ise çok şeyi unutuyoruz” dedi. Ebû Bekir: “Vallahi biz de öyleyiz. Bizi Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) götür” dedi. Gittik. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onu görünce: “Neyin var ey Hanzala?” buyurdu. Hanzala: “Ey Allah'ın Resûlü! Hanzala münafık oldu. Yanında oluyoruz, bize cehennemi ve cenneti hatırlatıyorsun; sanki gözle görür gibi oluyoruz. Döndüğümüzde ise eşlerimizle ve geçim işlerimizle uğraşıyor, çok şeyi unutuyoruz” dedi. Bunun üzerine Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Yanımdan kalktığınız hâl üzere devam etseydiniz, melekler meclislerinizde, yollarınızda ve yataklarınızda sizinle musafaha ederdi. Fakat ey Hanzala! Bir saat (böyle), bir saat (öyle), bir saat (böyle).”
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir.
Câmiu't-Tirmizî 2514, Kitap 37, Hadis 100