Ma'kıl b. Yesâr (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Ma'kıl b. Yesâr, Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) zamanında kız kardeşini Müslümanlardan bir adamla evlendirdi. Kadın bir süre onun yanında kaldı. Sonra adam onu bir talakla boşadı ve iddeti bitinceye kadar ona dönmedi. Ardından adam kadını arzuladı, kadın da onu arzuladı. Adam, talip olanlarla birlikte ona talip oldu. Ma'kıl ona, “Ey alçak! Onu sana vermekle sana ikramda bulundum, seni onunla evlendirdim; sen ise onu boşadın. Allah'a yemin ederim ki o sana ebediyen dönmeyecek; bu senin son (fırsatın)dı” dedi. (Hasan) dedi ki: Allah, adamın kadına, kadının da kocasına olan ihtiyacını bildi ve “Kadınları boşadığınızda iddetlerini bitirdiklerinde...” âyetinden “...siz bilmezsiniz” sözüne kadar (Bakara 2/232) indirdi. Ma'kıl bunu işitince, “Rabbimin (emrini) işittim ve itaat ediyorum” dedi. Sonra adamı çağırıp, “Seni (onunla) evlendiriyorum ve sana ikramda bulunuyorum” dedi.
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir. Hasan'dan birçok yolla rivayet edilmiştir. Bu hadiste, velisiz nikâhın caiz olmadığına dair delil vardır. Çünkü Ma'kıl b. Yesâr'ın kız kardeşi dul idi. Eğer iş velisine değil de kendisine kalmış olsaydı, kendini evlendirirdi ve velisi Ma'kıl b. Yesâr'a ihtiyaç duymazdı. Allah bu âyette ancak velilere hitap ederek, “Onları (eski) kocalarıyla evlenmekten alıkoymayın” (Bakara 2/232) buyurmuştur. Bu âyette, kadınların rızasıyla birlikte evlendirme işinin velilere ait olduğuna dair delil vardır.
Câmiu't-Tirmizî 2981, Kitap 47, Hadis 33