Ebû Bekir es-Sıddîk (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanındaydım; ona şu âyet indirildi: “Kim bir kötülük yaparsa onunla cezalandırılır ve kendisi için Allah'tan başka ne bir dost ne de bir yardımcı bulur.” (Nisâ 4/123) Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Ey Ebû Bekir! Sana bana indirilen bir âyeti okuyayım mı?” buyurdu. “Evet, ey Allah'ın Resûlü” dedim. Onu bana okudu. Bildiğim tek şey, sırtımda bir kırılma hissettiğimdi; bu yüzden gerindim. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Neyin var, ey Ebû Bekir?” buyurdu. Ben de: “Ey Allah'ın Resûlü, anam babam sana feda olsun! Hangimiz kötülük yapmadı ki? Biz yaptıklarımızla mutlaka cezalandırılacak mıyız?” dedim. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Sen ey Ebû Bekir ve mü'minler, bununla dünyada cezalandırılırsınız; nihayet Allah'a hiçbir günahınız olmadan kavuşursunuz. Diğerlerine gelince, bu onlar için biriktirilir; nihayet kıyamet günü onunla cezalandırılırlar.”
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis garîbdir; isnadında tenkit vardır. Mûsâ b. Ubeyde hadiste zayıf sayılır; onu Yahyâ b. Saîd ve Ahmed b. Hanbel zayıf saymıştır. İbn Sibâ'ın azatlısı ise meçhuldür. Bu hadis Ebû Bekir'den başka bir yoldan da rivayet edilmiştir; onun da sahih bir isnadı yoktur. Bu babda Âişe'den de rivayet vardır.
Câmiu't-Tirmizî 3039, Kitap 47, Hadis 91