Onlardan tek bir söz istiyorum; onunla Araplar onlara boyun eğer, Acemler de cizye öder.

İbn Abbâs (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Ebû Tâlib hastalandı. Kureyş ona geldi, Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) de geldi. Ebû Tâlib'in yanında bir adamlık oturacak yer vardı; Ebû Cehil, onu (oraya oturmaktan) alıkoymak için kalktı. (Kureyşliler) onu Ebû Tâlib'e şikâyet ettiler. (Ebû Tâlib): “Kardeşimin oğlu! Kavminden ne istiyorsun?” dedi. (Peygamber): “Onlardan tek bir söz istiyorum; onunla Araplar onlara boyun eğer, Acemler de onlara cizye öder” buyurdu. (Ebû Tâlib): “Tek bir söz mü?” dedi. “Tek bir söz” buyurdu ve: “Amca! (Hepiniz) Lâ ilâhe illallah deyin” dedi. Onlar: “Tek bir ilah mı? ‘Biz bunu son dinde işitmedik; bu ancak uydurmadır’” dediler. Bunun üzerine onlar hakkında Kur'ân indi: “Sâd. Öğüt dolu Kur'ân'a andolsun! Hayır, inkâr edenler bir gurur ve ayrılık içindedirler” âyetlerinden “Biz bunu son dinde işitmedik; bu ancak uydurmadır” sözüne kadar (Sâd 38/1-7).

Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir.

Yahyâ b. Saîd de Süfyân'dan, o A'meş'ten bu hadisin benzerini rivayet etmiş ve (raviyi) “Yahyâ b. Umâre” diye anmıştır. Bunu bize Bündâr, ona Yahyâ b. Saîd, ona Süfyân, o da A'meş'ten benzer şekilde rivayet etti.