Âd'ın elçisi gibi olmaktan Allah'a sığınırım.

Rebîa kabilesinden bir adam şöyle rivayet etti:

Medine'ye geldim ve Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanına girdim. Onun yanında Âd'ın elçisi anıldı. Ben, “Âd'ın elçisi gibi olmaktan Allah'a sığınırım” dedim. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem), “Âd'ın elçisi nedir?” buyurdu. Ben de şöyle dedim: “Bilene rastladın! Âd (kavmi) kıtlığa uğrayınca Kayl'i (yağmur duasına) gönderdi. O, Bekr b. Muâviye'nin yanına konuk oldu. Bekr ona şarap içirdi, iki şarkıcı cariye (Cerâdetân) da ona şarkı söyledi. Sonra Mehre dağlarına gitmek üzere çıktı ve şöyle dedi: 'Allah'ım! Ben sana tedavi edeyim diye bir hasta için, fidye verip kurtarayım diye bir esir için gelmedim. Kuluna sulayacağın kadar su ver; onunla birlikte Bekr b. Muâviye'yi de sula.' (Bununla) ona içirdiği şarap için teşekkür ediyordu. Bunun üzerine onun için birkaç bulut yükseltildi ve ona, 'Bunlardan birini seç' denildi. O da içlerinden siyah olanı seçti. Ona, 'Al onu; kül, ince kül! Âd'dan hiç kimseyi bırakmasın' denildi. Anlatıldığına göre onlara rüzgârdan yalnızca şu halka kadarı, yani yüzük halkası kadarı gönderilmişti.” Sonra şu âyeti okudu: “Hani onlara o kısır rüzgârı göndermiştik. Uğradığı hiçbir şeyi bırakmıyor, onu çürümüş kemik gibi yapıyordu.” (Zâriyât 51/41-42)

Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Birçok kişi bu hadisi Sellâm Ebü'l-Münzir'den, o Âsım b. Ebü'n-Necûd'dan, o Ebû Vâil'den, o da Hâris b. Hassân'dan rivayet etmiştir. Ona Hâris b. Yezîd de denir.