İbn Abbâs (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Ömer, Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) ashabıyla birlikte bana da soru sorardı. Abdurrahman b. Avf ona: “Bizim de onun gibi oğullarımız varken ona mı soruyorsun?” dedi. Ömer ona: “O, bildiğin yerdendir (konumunu bilirsin)” dedi. Sonra ona (bana) şu âyeti sordu: “Allah'ın yardımı ve fetih geldiğinde” (Nasr 110/1). Ben: “Bu ancak Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) ecelidir; (Allah) onu ona bildirmiştir” dedim ve sûreyi sonuna kadar okudum. Ömer ona (bana): “Allah'a yemin olsun ki ben de ondan ancak senin bildiğini biliyorum” dedi.
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir.
(Bu hadis) aynı isnadla benzer şekilde de rivayet edilmiştir; ancak orada şöyle demiştir: Abdurrahman b. Avf ona: “Bizim de onun gibi bir oğlumuz varken ona mı soruyorsun?” dedi.
Ebû Îsâ dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir.
Câmiu't-Tirmizî 3362, Kitap 47, Hadis 414