Âdem inkâr etti, zürriyeti de inkâr etti; unuttu, zürriyeti de unuttu

Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Allah Âdem'i yaratıp ona ruh üfleyince Âdem aksırdı ve 'Elhamdülillah' dedi; böylece O'nun izniyle Allah'a hamdetti. Rabbi ona: 'Allah sana rahmet etsin, ey Âdem! Şu meleklere, onlardan oturan bir topluluğa git ve es-Selâmü aleyküm de' dedi. (Âdem selam verdi;) onlar: 've Aleyke's-selâm ve rahmetullah' dediler. Sonra Rabbine döndü. (Rabbi) şöyle dedi: 'Şüphesiz bu, senin ve oğullarının kendi aralarındaki selamlaşmasıdır.' Sonra Allah, iki eli kapalı olduğu hâlde ona: 'Hangisini istersen seç' dedi. (Âdem): 'Rabbimin sağını seçtim; Rabbimin iki eli de sağdır, mübarektir' dedi. Sonra (Allah) onu açtı; bir de ne görsün, içinde Âdem ve zürriyeti var. 'Ey Rabbim! Bunlar nedir?' dedi. (Allah): 'Bunlar senin zürriyetindir' dedi. Bir de baktı ki her insanın ömrü iki gözünün arasında yazılı. İçlerinde en parlakları —ya da en parlaklarından biri— olan bir adam vardı. 'Ey Rabbim! Bu kimdir?' dedi. (Allah): 'Bu, oğlun Dâvûd'dur; ona kırk yıllık ömür yazdım' dedi. 'Ey Rabbim! Ömrünü artır' dedi. (Allah): 'Ona yazdığım budur' dedi. 'Ey Rabbim! Ben de kendi ömrümden ona altmış yıl verdim' dedi. (Allah): 'Sen bilirsin (öyle olsun)' dedi. Sonra Allah'ın dilediği kadar cennete yerleştirildi, sonra oradan indirildi. Âdem kendi (ömrünü) sayıyordu. Ölüm meleği ona gelince Âdem ona: 'Erken geldin; bana bin yıl yazılmıştı' dedi. (Melek): 'Evet, fakat sen oğlun Dâvûd'a altmış yıl verdin' dedi. Âdem inkâr etti, zürriyeti de inkâr etti; unuttu, zürriyeti de unuttu. İşte o günden itibaren yazı ve şahitler (tutmak) emrolundu.”

Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis bu yoldan hasen garîbdir. (Bu hadis) Ebû Hüreyre'den, o da Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) başka yollarla da rivayet edilmiştir: Zeyd b. Eslem'in Ebû Sâlih'ten, onun Ebû Hüreyre'den, onun da Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) rivayeti (bunlardandır).