Belâya uğramış birini görüp 'Beni âfiyette kılan Allah'a hamdolsun' diyen, yaşadıkça o belâdan âfiyette tutulur.

Ömer (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Kim belâya uğramış birini görür de ‘Seni müptela kıldığı şeyden beni âfiyette kılan ve beni yarattıklarının birçoğuna üstün kılan Allah'a hamdolsun’ derse, o belâ ne olursa olsun, yaşadığı müddetçe ondan mutlaka âfiyette tutulur.”

Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis garîbdir. Bu babda Ebû Hüreyre'den de rivayet vardır. Zübeyr ailesinin kâhyası Amr b. Dînâr Basralı bir şeyhtir; hadiste kuvvetli değildir. Sâlim b. Abdullah b. Ömer'den bazı hadisleri tek başına rivayet etmiştir. Ebû Ca'fer Muhammed b. Ali'den şöyle dediği rivayet edilmiştir: “(Kişi) belâya uğramış birini görüp ondan (Allah'a) sığındığında bunu kendi içinden söyler, belâ sahibine işittirmez.”