Abdullah b. Sercis (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) yolculuğa çıktığında şöyle derdi: “Allah'ım! Yolculukta yoldaş, ailede (geride) vekil sensin. Allah'ım! Yolculuğumuzda bize yoldaş ol, ailemizde bize vekil ol. Allah'ım! Yolculuğun meşakkatinden, dönüşün kederinden, (iyi bir hâlde) olduktan sonra bozulmaktan, mazlumun bedduasından, aile ve malda kötü manzaradan sana sığınırım.”
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir. (Bu ifade) “el-havr ba'de'l-kevr” şeklinde de rivayet edilir. “el-havr ba'de'l-kevn” ya da “el-kevr” sözünün anlamı —ikisinin de bir izahı vardır—: (Bunun) imandan küfre ya da itaatten isyana dönmek olduğu söylenir; yani bir şeyden kötü bir şeye dönmeyi kasteder.
Câmiu't-Tirmizî 3439, Kitap 48, Hadis 70