Peygamber sabahın iki rekâtını kıldıktan sonra bir ihtiyacı varsa benimle konuşur, yoksa namaza çıkardı.

Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:

Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) sabahın iki rekâtını kıldığında, eğer bana bir ihtiyacı varsa benimle konuşurdu; yoksa namaza çıkardı.

Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir. Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) ashâbından ve diğerlerinden bazı ilim ehli, fecir doğduktan sonra sabah namazını kılıncaya kadar, Allah'ı zikir ya da zorunlu olan şeyler dışında konuşmayı mekruh görmüştür. Ahmed ve İshâk'ın görüşü budur.