Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Üzerine güneşin doğduğu en hayırlı gün cuma günüdür. Âdem o gün yaratıldı, o gün cennete konuldu ve o gün oradan indirildi. O günde öyle bir saat vardır ki Müslüman bir kul namaz kılarken ona denk gelir de Allah'tan bir şey isterse, Allah onu mutlaka ona verir.” Ebû Hüreyre dedi ki: Abdullah b. Selâm ile karşılaştım ve bu hadisi ona anlattım. “Ben o saati daha iyi bilirim” dedi. “Onu bana haber ver, bundan beni esirgeme” dedim. “O, ikindiden sonra güneş batıncaya kadardır” dedi. “Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ‘Müslüman bir kul namaz kılarken ona denk gelirse’ buyurmuşken nasıl ikindiden sonra olur? O saatte namaz kılınmaz” dedim. Abdullah b. Selâm: “Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ‘Kim namazı bekleyerek bir yerde oturursa o, namazdadır’ buyurmadı mı?” dedi. “Evet” dedim. “İşte o budur” dedi.
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Hadiste uzun bir kıssa vardır.
Ebû Îsâ dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir. (Tirmizî) dedi ki: “Onu bana haber ver, bundan beni esirgeme” sözünün anlamı “Onu bana karşı cimrilik etme” demektir. ed-Dann cimrilik, ez-zanîn ise itham edilen kimse demektir.
Câmiu't-Tirmizî 491, Kitap 4, Hadis 4