Berâ b. Âzib (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) on sekiz yolculukta arkadaşlık ettim; güneş zevale kaydığında öğleden önceki iki rekâtı terk ettiğini görmedim.
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu babda İbn Ömer'den de rivayet vardır.
Ebû Îsâ dedi ki: Berâ hadisi garîbdir. Muhammed'e (Buhârî) bu hadisi sordum; onu yalnızca Leys b. Sa'd'ın rivayetinden biliyordu, Ebû Büsre el-Gıfârî'nin adını bilmiyordu ve hadisi hasen gördü. İbn Ömer'den, Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) yolculukta namazdan önce de sonra da nafile kılmadığı rivayet edilmiştir. Yine ondan, Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) yolculukta nafile kıldığı rivayet edilmiştir. Sonra Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) sonra ilim ehli ihtilaf etti: Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) ashabından bazıları kişinin yolculukta nafile kılmasını uygun gördü; Ahmed ve İshâk da bu görüştedir. İlim ehlinden bir grup ise (farzdan) önce de sonra da namaz kılınmasını uygun görmedi. Yolculukta nafile kılmayanın (tutumunun) anlamı ruhsatı kabul etmektir; nafile kılan için ise bunda büyük fazilet vardır. İlim ehlinin çoğunluğunun görüşü budur; yolculukta nafile kılmayı tercih ederler.
Câmiu't-Tirmizî 550, Kitap 6, Hadis 7