Resûlullah zekât mektubunu yazdırdı; Ebû Bekir ve Ömer vefatlarına kadar onunla amel etti.

Abdullah b. Ömer (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) zekât mektubunu yazdırdı; fakat vefat edinceye kadar onu memurlarına göndermedi, kılıcının yanında tuttu. Vefat edince Ebû Bekir vefat edinceye kadar, Ömer de vefat edinceye kadar onunla amel etti. Onda şunlar vardı: “Beş devede bir koyun, onda iki koyun, on beşte üç koyun, yirmide dört koyun; yirmi beşten otuz beşe kadar bir bint-i mehâd. (Sayı) artınca kırk beşe kadar bir bint-i lebûn. Artınca altmışa kadar bir hıkka. Artınca yetmiş beşe kadar bir cez'a. Artınca doksana kadar iki bint-i lebûn. Artınca yüz yirmiye kadar iki hıkka. Yüz yirmiyi geçince her elli (deve)de bir hıkka, her kırk (deve)de bir bint-i lebûn. Koyunlarda yüz yirmiye kadar her kırk koyunda bir koyun. Artınca iki yüze kadar iki koyun. Artınca üç yüz koyuna kadar üç koyun. Üç yüz koyunu geçince her yüz koyunda bir koyun; sonra dört yüze ulaşıncaya kadar (ilave) bir şey yoktur. Zekât korkusuyla ayrı olan (mallar) birleştirilmez, birleşik olan da ayrılmaz. İki ortağın (karışık malı) olan, aralarında eşit olarak hesaplaşırlar. Zekâtta yaşlı ve kusurlu hayvan alınmaz.” Zührî dedi ki: Zekât memuru (âmil) geldiğinde koyunları üçe ayırır: üçte biri iyi, üçte biri orta, üçte biri kötü; zekât memuru ortadan alır. Zührî sığırı zikretmedi.

Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu babda Ebû Bekir es-Sıddîk'ten, Behz b. Hakîm'den —babasından, o da dedesinden—, Ebû Zer'den ve Enes'ten de rivayet vardır.

Ebû Îsâ dedi ki: İbn Ömer hadisi hasendir. Fakihlerin geneli bu hadisle amel eder. Yûnus b. Yezîd ve birçokları bu hadisi Zührî'den, o da Sâlim'den rivayet etmiş, ancak merfû olarak nakletmemişlerdir; onu yalnızca Süfyân b. Hüseyn merfû olarak rivayet etmiştir.