Zeyd b. Vehb şöyle dedi:
Rebeze'ye uğradım; bir de baktım Ebû Zer (radıyallahu anh) orada. Ona: “Seni bu konağa indiren nedir?” dedim. Şöyle dedi: “Şam'daydım. Ben ve Muâviye, ‘Altını ve gümüşü biriktirip de onları Allah yolunda harcamayanlar’ (Tevbe 9/34) hakkında ihtilaf ettik. Muâviye: ‘Ehl-i kitap hakkında indi’ dedi. Ben de: ‘Bizim hakkımızda da onlar hakkında da indi’ dedim. Bu konuda aramızda (tartışma) geçti. (Muâviye) beni şikâyet ederek Osman'a (radıyallahu anh) yazdı. Osman da bana ‘Medine'ye gel’ diye yazdı. Oraya geldim; insanlar başıma o kadar toplandı ki sanki beni daha önce hiç görmemişlerdi. Bunu Osman'a anlattım. Bana: ‘İstersen (bir kenara) çekilir, yakında olursun’ dedi. İşte beni bu konağa indiren budur. Başıma bir Habeşliyi emir yapsalar, yine dinler ve itaat ederdim.”
Sahîh-i Buhârî 1406, Kitap 24, Hadis 11
حَدَّثَنَا عَلِيٌّ، سَمِعَ هُشَيْمًا، أَخْبَرَنَا حُصَيْنٌ، عَنْ زَيْدِ بْنِ وَهْبٍ، قَالَ مَرَرْتُ بِالرَّبَذَةِ فَإِذَا أَنَا بِأَبِي، ذَرٍّ ـ رضى الله عنه ـ فَقُلْتُ لَهُ مَا أَنْزَلَكَ مَنْزِلَكَ هَذَا قَالَ كُنْتُ بِالشَّأْمِ، فَاخْتَلَفْتُ أَنَا وَمُعَاوِيَةُ فِي الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلاَ يُنْفِقُونَهَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ. قَالَ مُعَاوِيَةُ نَزَلَتْ فِي أَهْلِ الْكِتَابِ. فَقُلْتُ نَزَلَتْ فِينَا وَفِيهِمْ. فَكَانَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ فِي ذَاكَ، وَكَتَبَ إِلَى عُثْمَانَ ـ رضى الله عنه ـ يَشْكُونِي، فَكَتَبَ إِلَىَّ عُثْمَانُ أَنِ اقْدَمِ الْمَدِينَةَ. فَقَدِمْتُهَا فَكَثُرَ عَلَىَّ النَّاسُ حَتَّى كَأَنَّهُمْ لَمْ يَرَوْنِي قَبْلَ ذَلِكَ، فَذَكَرْتُ ذَاكَ لِعُثْمَانَ فَقَالَ لِي إِنْ شِئْتَ تَنَحَّيْتَ فَكُنْتَ قَرِيبًا. فَذَاكَ الَّذِي أَنْزَلَنِي هَذَا الْمَنْزِلَ، وَلَوْ أَمَّرُوا عَلَىَّ حَبَشِيًّا لَسَمِعْتُ وَأَطَعْتُ.