Güneş tutulması namazında Esmâ'yı baygınlık bastı; kabirde Deccâl fitnesi gibi bir imtihan vardır.

Esmâ bint Ebû Bekir (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:

Güneş tutulduğunda Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) hanımı Âişe'nin yanına geldim. Bir de baktım insanlar ayakta namaz kılıyorlar, o da ayakta namaz kılıyor. “İnsanlara ne oluyor?” dedim. Eliyle göğe doğru işaret etti ve “Sübhânallah” dedi. “Bir alâmet mi?” dedim. “Evet” anlamında işaret etti. Ben de (namaza) durdum; öyle ki beni baygınlık bastı ve başımın üzerine su dökmeye başladım. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) (namazdan) çıkınca Allah'a hamd ve senâ etti, sonra şöyle buyurdu: “Daha önce görmediğim hiçbir şey yoktur ki onu şu durduğum yerde görmüş olmayayım; cennet ve cehennem bile. Bana vahyolundu ki, siz kabirlerde Deccâl fitnesi gibi —yahut ona yakın; Esmâ hangisini söyledi bilmiyorum— bir fitneyle imtihan edileceksiniz. Sizden birine gelinir ve: ‘Bu adam hakkında bilgin nedir?’ denilir. Mü'min —yahut yakîn sahibi; Esmâ hangisini söyledi bilmiyorum— ise şöyle der: ‘O, Muhammed'dir, Allah'ın Resûlüdür. Bize apaçık delillerle ve hidayetle geldi; biz de icabet ettik, iman ettik ve ona uyduk.’ Ona: ‘Rahat uyu! Senin mü'min olduğunu bildik’ denilir. Münafık —yahut şüpheci; Esmâ hangisini söyledi bilmiyorum— ise: ‘Bilmiyorum; insanları bir şey söylerken işittim, ben de onu söyledim’ der.”