Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
(İnsanlar): “Ebû Hüreyre çok hadis rivayet ediyor” diyorlar. Buluşma yeri Allah'ın huzurudur. Yine: “Muhâcirlere ve Ensâr'a ne oluyor ki onun hadisleri gibi hadis rivayet etmiyorlar?” diyorlar. Muhâcirlerden kardeşlerimi çarşılarda alışveriş meşgul ederdi; Ensâr'dan kardeşlerimi de mallarının işi meşgul ederdi. Ben ise karın tokluğuna Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) ayrılmayan yoksul bir adamdım. Onlar bulunmadığı zaman ben bulunur, onlar unuttuğu zaman ben akılda tutardım. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) bir gün şöyle buyurdu: “Sizden kim ben bu sözümü bitirinceye kadar elbisesini yayar, sonra onu göğsüne toplarsa, sözümden hiçbir şeyi asla unutmaz.” Ben de üzerimde ondan başka elbise olmayan bir nemire (alacalı yün örtü) yaydım. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) sözünü bitirince onu göğsüme topladım. Onu hak ile gönderene yemin olsun ki o sözünden bugünüme kadar hiçbir şey unutmadım. Vallahi, Allah'ın Kitabı'nda iki âyet olmasaydı size asla hiçbir şey rivayet etmezdim: “İndirdiğimiz apaçık delilleri ... gizleyenler...” “...Rahîm” (Bakara 2/159-160).
Sahîh-i Buhârî 2350, Kitap 41, Hadis 28