Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “İsrâiloğulları arasında Cüreyc denilen bir adam vardı; namaz kılıyordu. Annesi gelip onu çağırdı. O ona cevap vermekten kaçındı ve: ‘Ona cevap mı vereyim, yoksa namaz mı kılayım?’ dedi. Sonra (annesi) yine ona geldi ve: ‘Allah'ım! Ona fahişeleri göstermedikçe onu öldürme!’ dedi. Cüreyc manastırında idi. Bir kadın: ‘Cüreyc'i mutlaka fitneye düşüreceğim’ dedi. Kendini ona arz edip onunla konuştu, fakat o kabul etmedi. Bunun üzerine bir çobana gidip kendini ona teslim etti ve bir erkek çocuk doğurdu; ‘Bu Cüreyc'tendir’ dedi. (İnsanlar) ona geldiler, manastırını yıktılar, onu aşağı indirip ona sövdüler. O da abdest alıp namaz kıldı, sonra çocuğun yanına gelip: ‘Ey çocuk! Baban kim?’ dedi. (Çocuk): ‘Çoban’ dedi. (İnsanlar): ‘Manastırını altından yapalım’ dediler. ‘Hayır, ancak çamurdan (yapın)’ dedi.”
Sahîh-i Buhârî 2482, Kitap 46, Hadis 43