Abdullah b. Ömer (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Hayber halkı Abdullah b. Ömer'in (el ve ayak eklemlerini) burkunca Ömer hutbe okumak üzere kalktı ve şöyle dedi: “Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Hayber Yahudileriyle malları üzerine (ortakçılık) anlaşması yapmış ve: ‘Allah sizi (burada) bıraktıkça biz de sizi bırakırız’ buyurmuştu. Abdullah b. Ömer oradaki malına gitti; gece saldırıya uğradı, elleri ve ayakları burkuldu. Orada onlardan başka bir düşmanımız yok; onlar düşmanımızdır ve şüphelendiğimiz kimselerdir. Onları sürgün etmeyi uygun gördüm.” Ömer buna karar verince Ebü'l-Hukayk oğullarından biri ona gelerek: “Ey müminlerin emîri! Muhammed (sallallahu aleyhi ve sellem) bizi (burada) bırakmış, mallar üzerine bizimle anlaşma yapmış ve bunu bize şart koşmuşken bizi çıkarıyor musun?” dedi. Ömer: “Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) ‘Hayber'den çıkarıldığında, genç dişi deven seni gece ardından gece koştururken halin nice olur?’ sözünü unuttuğumu mu sandın?” dedi. (Adam): “Bu, Ebü'l-Kâsım'dan bir şakaydı” dedi. (Ömer): “Yalan söyledin, ey Allah'ın düşmanı!” dedi. Ömer onları sürgün etti ve meyveden onlara ait olanın kıymetini mal, deve ve semer, ip gibi eşyalar olarak verdi.
Bunu Hammâd b. Seleme, Ubeydullah'tan —sanırım Nâfi'den—, o İbn Ömer'den, o Ömer'den, o da Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) kısaltarak rivayet etti.
Sahîh-i Buhârî 2730, Kitap 54, Hadis 18