Mü'minlerin annesi Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle dedi:
Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) vahyin ilk başlangıcı uykuda görülen sâdık rüyalarla oldu. Gördüğü her rüya sabahın aydınlığı gibi (aynen) çıkardı. Sonra ona yalnızlık sevdirildi. Hirâ mağarasında yalnız kalır, ailesinin yanına dönmeden önce birçok gece orada tehannüs eder —yani ibadet eder—, bunun için de yanına azık alırdı. Sonra Hatice'ye döner, yine bir o kadar gece için azık alırdı. Nihayet Hirâ mağarasındayken ona hak (vahiy) geldi. Melek gelip “Oku!” dedi. O da “Ben okuma bilmem” dedi.
(Resûlullah anlattı:) “Bunun üzerine melek beni tuttu, takatim kesilinceye kadar sıktı, sonra bırakıp ‘Oku!’ dedi. ‘Ben okuma bilmem’ dedim. Beni tuttu, ikinci kez takatim kesilinceye kadar sıktı, sonra bırakıp ‘Oku!’ dedi. ‘Ben okuma bilmem’ dedim. Beni tuttu, üçüncü kez sıktı, sonra bırakıp şöyle dedi: ‘Yaratan Rabbinin adıyla oku! O, insanı alaktan yarattı. Oku! Rabbin sonsuz kerem sahibidir.’” (Alak 96/1-3)
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) yüreği titreyerek bu âyetlerle döndü; Hüveylid kızı Hatice'nin (radıyallahu anhâ) yanına girdi ve “Beni örtün, beni örtün!” dedi. Korkusu geçinceye kadar onu örttüler. Sonra Hatice'ye olanı anlatıp “Kendimden korktum” dedi. Hatice şöyle dedi: “Asla! Allah'a yemin ederim ki Allah seni hiçbir zaman utandırmaz. Çünkü sen akrabanı gözetirsin, düşkünün yükünü taşırsın, yoksula kazandırırsın, misafiri ağırlarsın, hak yolunda başa gelen musibetlerde yardım edersin.”
Sonra Hatice onu alıp amcasının oğlu Varaka b. Nevfel b. Esed b. Abdüluzzâ'ya götürdü. Varaka, cahiliye döneminde Hristiyan olmuş bir kimseydi; İbrânî yazısıyla yazar, İncil'den Allah'ın dilediği kadarını İbrânîce yazardı. Çok yaşlanmış, gözleri de görmez olmuştu. Hatice ona: “Amcamın oğlu! Kardeşinin oğlunu dinle” dedi. Varaka: “Kardeşimin oğlu! Ne görüyorsun?” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) gördüklerini ona anlattı. Varaka şöyle dedi: “Bu, Allah'ın Mûsâ'ya (aleyhisselâm) indirdiği Nâmûs'tur (Cebrâil'dir). Keşke o günlerde genç olsaydım! Keşke kavmin seni (yurdundan) çıkaracağı zaman hayatta olsaydım!” Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Onlar beni çıkaracaklar mı?” diye sordu. Varaka: “Evet! Senin getirdiğin gibi bir şey getiren hiç kimse yoktur ki düşmanlığa uğramamış olsun. Senin o gününe yetişirsem sana var gücümle yardım ederim” dedi. Çok geçmeden Varaka vefat etti ve vahiy (bir süre) kesildi.
Sahîh-i Buhârî 3, Kitap 1, Hadis 3