Abdurrahman b. Avf (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Bedir günü safta dururken sağıma ve soluma baktım; bir de ne göreyim, Ensâr'dan yaşları küçük iki genç! Onlardan daha güçlü olanların arasında olmayı temenni ettim. Derken biri beni dürttü ve: “Amcacığım! Ebû Cehil'i tanır mısın?” dedi. “Evet; ona ne ihtiyacın var ey kardeşimin oğlu?” dedim. “Onun Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) söğdüğü bana haber verildi. Canım elinde olana yemin ederim ki onu görürsem, aramızdan eceli daha yakın olan ölünceye kadar karaltım onun karaltısından ayrılmaz” dedi. Buna şaştım. Öbürü de beni dürttü ve bana onun gibisini söyledi. Çok geçmeden Ebû Cehil'in insanlar arasında dolaştığını gördüm. “İşte, bana sorduğunuz adamınız bu!” dedim. Hemen kılıçlarıyla ona koştular, onu vurup öldürdüler. Sonra Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) dönüp ona haber verdiler. “Hanginiz onu öldürdü?” buyurdu. Her biri: “Onu ben öldürdüm” dedi. “Kılıçlarınızı sildiniz mi?” buyurdu. “Hayır” dediler. Kılıçlara baktı ve: “Onu ikiniz de öldürdünüz” buyurdu. Onun selbi Muâz b. Amr b. Cemûh'a (verildi). (O iki genç) Muâz b. Afrâ ile Muâz b. Amr b. Cemûh idi.
Muhammed (Buhârî) dedi ki: Yûsuf (b. Mâcişûn), Sâlih'ten ve onun babası İbrâhîm'den işitmiştir.
Sahîh-i Buhârî 3141, Kitap 57, Hadis 49