Urve b. Zübeyr şöyle rivayet etti:
Kendisi, Yüce Allah'ın “Eğer yetimler hakkında adaleti gözetemeyeceğinizden korkarsanız” (Nisâ 4/3) sözünü Âişe'ye sordu. Âişe şöyle dedi: “Ey kız kardeşimin oğlu! Bu, velisinin himayesinde bulunan yetim kızdır; onun malına ortak olur. Velisinin de onun malı ve güzelliği hoşuna gider; mehrinde adaleti gözetmeden, yani başkasının ona vereceği kadarını vermeden onunla evlenmek ister. Bu yüzden onlara adaletli davranmadıkça ve mehirde onları emsallerinin en yüksek seviyesine ulaştırmadıkça onlarla evlenmeleri yasaklandı ve onların dışında hoşlarına giden kadınlarla evlenmeleri emredildi.”
Urve dedi ki: Âişe şöyle dedi: “İnsanlar bu âyetten sonra Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) fetva istediler. Bunun üzerine Allah ”Senden kadınlar hakkında fetva istiyorlar“ (Nisâ 4/127) âyetini indirdi.” Âişe dedi ki: “Yüce Allah'ın diğer bir âyetteki ”Onlarla evlenmeye rağbet etmezsiniz“ (Nisâ 4/127) sözü, sizden birinin, malı ve güzelliği az olduğunda himayesindeki yetim kızdan yüz çevirmesidir.” Âişe dedi ki: “Bu yüzden, mal ve güzellikleri az olduğunda onlardan yüz çevirmeleri sebebiyle, yetim kadınlardan malına ve güzelliğine rağbet ettikleri kimselerle de ancak adaletle evlenmeleri yasaklandı.”
Sahîh-i Buhârî 4574, Kitap 65, Hadis 96