Sehl b. Sa'd es-Sâidî (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Mervân b. Hakem'i mescitte gördü. (Sehl dedi ki:) Gelip yanına oturdum. Bize, Zeyd b. Sâbit'in kendisine şunu haber verdiğini bildirdi: Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona “Müminlerden oturanlarla Allah yolunda cihad edenler bir olmaz” (Nisâ 4/95) (âyetini) yazdırıyordu. O bunu bana yazdırırken İbn Ümmü Mektûm ona geldi ve: “Ey Allah'ın Resûlü! Vallahi cihada gücüm yetseydi cihad ederdim” dedi -kendisi âmâ idi-. Bunun üzerine Allah, Resûlü'ne (sallallahu aleyhi ve sellem) vahiy indirdi; o sırada uyluğu benim uyluğumun üzerindeydi. Bana o kadar ağırlaştı ki uyluğumun ezileceğinden korktum. Sonra ondan (vahiy hâli) açıldı ve Allah “özür sahipleri dışında” (Nisâ 4/95) (ifadesini) indirdi.
Sahîh-i Buhârî 4592, Kitap 65, Hadis 114