Yetmişten fazla dilersem bağışlanacağını bilsem, ondan fazlasını dilerdim

Ömer b. Hattâb (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Abdullah b. Übey İbn Selûl ölünce, namazını kılması için Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) çağrıldı. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) (namaz için) kalkınca ona doğru atıldım ve: “Ya Resûlallah! İbn Übey'in namazını mı kılacaksın? Oysa o, şu gün şöyle şöyle demişti” dedim. Onun sözlerini bir bir sayıyordum. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) gülümsedi ve: “Benden uzak dur, ey Ömer!” buyurdu. Ona çok ısrar edince şöyle buyurdu: “Ben serbest bırakıldım, ben de (bunu) seçtim. Yetmişten fazla dilersem onun bağışlanacağını bilsem, ondan fazlasını dilerdim.” (Ömer) dedi ki: Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onun namazını kıldı, sonra ayrıldı. Çok geçmeden Berâe'den şu iki âyet indi: “Onlardan ölen hiçbir kimsenin namazını asla kılma...” âyetinden “...onlar fâsık olarak öldüler” (Tevbe 9/84) sözüne kadar. (Ömer) dedi ki: Sonradan Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) karşı gösterdiğim cesarete şaştım. Allah ve Resûlü daha iyi bilir.