Müseyyeb b. Hazn (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Ebû Tâlib'e ölüm gelince Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) yanına girdi; yanında Ebû Cehil ve Abdullah b. Ebû Ümeyye vardı. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem): “Amcacığım! Lâ ilâhe illallah de; onunla Allah katında senin lehine delil getireyim” buyurdu. Ebû Cehil ile Abdullah b. Ebû Ümeyye: “Ey Ebû Tâlib! Abdülmuttalib'in dininden yüz mü çeviriyorsun?” dediler. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem): “Senden men edilmedikçe senin için mutlaka mağfiret dileyeceğim” buyurdu. Bunun üzerine şu âyet indi: “Cehennemlik oldukları kendilerine apaçık belli olduktan sonra, akraba bile olsalar, müşrikler için mağfiret dilemek Peygamber'e ve iman edenlere yaraşmaz” (Tevbe 9/113).
Sahîh-i Buhârî 4675, Kitap 65, Hadis 197