Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Bir adam Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) gelip: “Ey Allah'ın Resûlü! Açlık ve sıkıntı beni perişan etti” dedi. Resûlullah hanımlarına (birini) gönderdi, fakat onların yanında bir şey bulamadı. Bunun üzerine Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Bu gece bunu misafir edecek bir adam yok mu? Allah ona rahmet etsin” buyurdu. Ensardan bir adam kalkıp: “Ben, ey Allah'ın Resûlü!” dedi. Ailesinin yanına gitti ve hanımına: “Bu, Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) misafiridir; ondan hiçbir şey esirgeme” dedi. Kadın: “Vallahi yanımda çocukların yiyeceğinden başka bir şey yok” dedi. Adam: “Çocuklar akşam yemeği isteyince onları uyut, sonra gel, kandili söndür; bu gece karnımızı aç bırakalım” dedi. Kadın da öyle yaptı. Sonra adam sabah Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanına gitti. Resûlullah: “Aziz ve celil olan Allah falan erkek ile falan kadından hoşnut olup hayret etti” yahut “güldü” buyurdu. Bunun üzerine aziz ve celil olan Allah şu âyeti indirdi: “Kendileri ihtiyaç içinde bulunsalar bile (onları) kendilerine tercih ederler” (Haşr 59/9).
Sahîh-i Buhârî 4889, Kitap 65, Hadis 409