Zeyd b. Erkam (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Bir gazvede idim. Abdullah b. Übey'in şöyle dediğini işittim: “Resûlullah'ın yanında bulunanlara harcamayın ki onun etrafından dağılsınlar. Eğer onun yanından dönersek, en izzetli olan, en zelil olanı oradan mutlaka çıkaracaktır.” Bunu amcama —yahut Ömer'e— anlattım. O da Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) anlattı. Peygamber beni çağırdı, ben de ona anlattım. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Abdullah b. Übey'e ve arkadaşlarına haber gönderdi; onlar bunu söylemediklerine yemin ettiler. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) beni yalanladı, onu doğruladı. Bu yüzden bana daha önce benzeri hiç başıma gelmemiş bir üzüntü çöktü. Evde oturdum. Amcam bana: “Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) seni yalanlamasından ve sana kızmasından başka ne istedin ki?” dedi. Bunun üzerine yüce Allah “Münafıklar sana geldiklerinde” (Münâfikûn 63/1) (sûresini) indirdi. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) bana haber gönderdi, (sûreyi) okudu ve: “Ey Zeyd! Allah seni doğruladı” buyurdu.
Sahîh-i Buhârî 4900, Kitap 65, Hadis 420