Zeyd b. Erkam (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Amcamla birlikteydim. Abdullah b. Übey İbn Selûl'ün: “Resûlullah'ın yanında bulunanlara harcamayın ki dağılsınlar” dediğini işittim. Ayrıca: “Eğer Medine'ye dönersek, en izzetli olan, en zelil olanı oradan mutlaka çıkaracaktır” dedi. Bunu amcama anlattım; amcam da Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) anlattı. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Abdullah b. Übey'e ve arkadaşlarına haber gönderdi; onlar bunu söylemediklerine yemin ettiler. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onları doğruladı, beni yalanladı. Bana benzeri başıma gelmemiş bir üzüntü çöktü ve evimde oturdum. Bunun üzerine aziz ve celil olan Allah “Münafıklar sana geldiklerinde” (Münâfikûn 63/1) âyetinden “Onlar, 'Resûlullah'ın yanında bulunanlara harcamayın' diyenlerdir” (Münâfikûn 63/7) sözüne, oradan da “En izzetli olan, en zelil olanı oradan mutlaka çıkaracaktır” (Münâfikûn 63/8) sözüne kadar indirdi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bana haber gönderdi, onları bana okudu, sonra: “Allah seni doğruladı” buyurdu.
Sahîh-i Buhârî 4901, Kitap 65, Hadis 421