Zübeyr: "Vallahi senin hurma çekirdeği taşıman bana, onunla birlikte binmenden daha ağır geldi" dedi.

Esmâ bint Ebû Bekir (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Zübeyr benimle evlendiğinde yeryüzünde onun ne bir malı, ne bir kölesi, ne de su taşıyan devesi ile atından başka bir şeyi vardı. Atına yem verir, su çeker, kovasını diker ve hamur yoğururdum. Ekmeği iyi pişiremezdim; Ensâr'dan komşum olan kadınlar ekmeğimi pişirirdi, onlar dürüst kadınlardı. Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) Zübeyr'e tahsis ettiği araziden hurma çekirdeklerini başımın üzerinde taşırdım; orası bana üçte iki fersah uzaklıktaydı. Bir gün başımda hurma çekirdekleriyle gelirken Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) rastladım; yanında Ensâr'dan bir grup vardı. Beni çağırdı, sonra beni arkasına bindirmek için (devesine) “İh, ih!” dedi. Erkeklerle birlikte yürümekten utandım; Zübeyr'i ve kıskançlığını hatırladım, o insanların en kıskancıydı. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) utandığımı anladı ve yoluna devam etti. Zübeyr'e gelip şöyle dedim: “Başımda hurma çekirdekleri varken Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bana rastladı; yanında ashabından bir grup vardı. Bineyim diye (devesini) çöktürdü; ondan utandım ve senin kıskançlığını bildiğim için (binmedim).” Zübeyr: “Vallahi senin hurma çekirdeği taşıman bana, onunla birlikte binmenden daha ağır geldi” dedi. (Esmâ) dedi ki: Nihayet bundan sonra Ebû Bekir bana atın bakımını üstlenecek bir hizmetçi gönderdi; sanki beni azat etmişti.