Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Medine'ye geldiğinde Ebû Bekir ve Bilâl (radıyallahu anhümâ) hummaya tutuldular. Yanlarına girdim ve: “Babacığım, kendini nasıl buluyorsun? Ey Bilâl, kendini nasıl buluyorsun?” dedim. Ebû Bekir humma kendisini yakaladığında şöyle derdi:
“Her kişi ailesi içinde sabahlar, / Ölüm ise ona nalınının bağından daha yakındır.”
Bilâl de humma kendisinden çekilince şöyle derdi:
“Ah keşke bilsem, bir gece etrafımda izhir ve celîl otları varken bir vadide geceleyecek miyim? / Bir gün Mecenne sularına varacak mıyım? Şâme ve Tafîl (dağları) bana görünecek mi?”
Âişe dedi ki: Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) gelip ona haber verdim. Şöyle buyurdu: “Allah'ım! Mekke'yi sevdiğimiz gibi ya da daha fazla Medine'yi bize sevdir. Allah'ım! Onu sağlıklı kıl, müddünü ve sâ'ını bizim için bereketli kıl, hummasını da (oradan) taşı ve Cuhfe'ye götür.”
Sahîh-i Buhârî 5654, Kitap 75, Hadis 14