Muâz b. Cebel (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Ben Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) terkisinde iken -benimle onun arasında semerin arka tahtasından başka bir şey yoktu- “Ey Muâz!” buyurdu. “Buyur ey Allah'ın Resûlü, emrine amadeyim” dedim. Sonra bir süre yürüdü, sonra: “Ey Muâz!” buyurdu. “Buyur ey Allah'ın Resûlü, emrine amadeyim” dedim. Sonra bir süre yürüdü, sonra: “Ey Muâz!” buyurdu. “Buyur ey Allah'ın Resûlü, emrine amadeyim” dedim. “Allah'ın kulları üzerindeki hakkı nedir, bilir misin?” buyurdu. “Allah ve Resûlü daha iyi bilir” dedim. “Allah'ın kulları üzerindeki hakkı, O'na ibadet etmeleri ve O'na hiçbir şeyi ortak koşmamalarıdır” buyurdu. Sonra bir süre yürüdü, sonra: “Ey Muâz b. Cebel!” buyurdu. “Buyur ey Allah'ın Resûlü, emrine amadeyim” dedim. “Bunu yaptıkları takdirde kulların Allah üzerindeki hakkı nedir, bilir misin?” buyurdu. “Allah ve Resûlü daha iyi bilir” dedim. “Kulların Allah üzerindeki hakkı, onlara azap etmemesidir” buyurdu.
Sahîh-i Buhârî 5967, Kitap 77, Hadis 183