Ümmetimin önündeki yetmiş bin kişiye ne hesap vardır ne azap; onlar dağlanmaz, rukye istemez, Rablerine tevekkül eder.

İbn Abbâs (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Bana ümmetler gösterildi. Peygamber geçmeye başladı: Kiminin yanında bir ümmet, kiminin yanında birkaç kişi, kiminin yanında on kişi, kiminin yanında beş kişi vardı; kimi de yalnız başına geçiyordu. Baktım, bir de ne göreyim, büyük bir kalabalık. ‘Ey Cebrâil! Bunlar benim ümmetim mi?’ dedim. ‘Hayır, fakat ufka bak’ dedi. Baktım, bir de ne göreyim, büyük bir kalabalık. ‘Bunlar senin ümmetindir; bunlar da onların önündeki yetmiş bin kişidir; onlara ne hesap vardır ne azap’ dedi. ‘Niçin?’ dedim. ‘Onlar dağlanmazlar, rukye istemezler, uğursuzluğa inanmazlar ve yalnızca Rablerine tevekkül ederler’ dedi.” Bunun üzerine Ukkâşe b. Mihsan ona doğru kalkıp: “Allah'a dua et de beni onlardan kılsın” dedi. “Allah'ım! Onu onlardan kıl” buyurdu. Sonra başka bir adam ona doğru kalkıp: “Allah'a dua et de beni onlardan kılsın” dedi. “Ukkâşe bununla seni geçti” buyurdu.