Kim öldürdüğü bir maktul hakkında beyyinesi varsa onun selebi kendisinindir.

Ebû Katâde (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Huneyn günü şöyle buyurdu: “Kim öldürdüğü bir maktul hakkında beyyinesi (delili) varsa onun selebi (üzerindeki silah ve eşyası) kendisinindir.” Ben de (öldürdüğüm) bir maktul hakkında beyyine aramak için kalktım; benim için şahitlik edecek kimseyi göremedim ve oturdum. Sonra aklıma geldi ve durumunu Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) anlattım. Onun yanında oturanlardan bir adam: “Bahsettiği maktulün silahı bendedir; onu benim yerime (bir şey vererek) razı et” dedi. Ebû Bekir: “Asla! Kureyş'ten bir kuşçağıza onu verip de Allah ve Resûlü adına savaşan Allah'ın aslanlarından bir aslanı bırakamaz” dedi. Bunun üzerine Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) emretti, o da onu bana teslim etti. Onunla bir meyve bahçesi satın aldım; bu, edindiğim ilk mal oldu.

(Buhârî dedi ki:) Abdullah (b. Sâlih) bana Leys'ten (rivayetle): “Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) kalkıp onu bana teslim etti” dedi.

Hicaz ehli şöyle dedi: Hâkim kendi bilgisiyle hüküm vermez; buna ister görevi sırasında ister ondan önce şahit olmuş olsun. Davalılardan biri yargı meclisinde onun yanında diğeri lehine bir hakkı ikrar etse, bazılarının görüşüne göre, iki şahit çağırıp onları bu ikrarına şahit tutmadıkça onun aleyhine hüküm vermez. Irak ehlinden bazıları şöyle dedi: Yargı meclisinde işittiği ya da gördüğü şeyle hüküm verir; yargı meclisi dışında olanla ise ancak iki şahitle hüküm verir. Onlardan diğerleri ise: Hayır, onunla hüküm verir; çünkü o emindir (güvenilir kişidir). Şahitlikten maksat da hakkın bilinmesidir; onun bilgisi ise şahitlikten daha fazladır, dediler. Bazıları da: Mallar konusunda kendi bilgisiyle hüküm verir, bunun dışındakilerde hüküm vermez, dedi. Kâsım şöyle dedi: Hâkimin, başkasının bilgisi olmaksızın yalnız kendi bilgisiyle bir hükmü yürürlüğe koyması uygun değildir; her ne kadar onun bilgisi başkasının şahitliğinden daha fazla olsa da. Çünkü bunda müslümanlar nezdinde kendisini töhmete maruz bırakmak ve onları zanlara düşürmek vardır. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) de zannı hoş görmemiş ve: “Bu ancak Safiyye'dir” buyurmuştur.