Kabirlerde Mesîh Deccâl'in fitnesi gibi ya da ona yakın bir şekilde imtihan edileceksiniz.

Esmâ bint Ebî Bekr (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:

Âişe'nin (radıyallahu anhâ) yanına girdim; insanlar namaz kılıyordu. “İnsanlara ne oluyor?” dedim. Başıyla göğe işaret etti. “Bir alâmet mi?” dedim. Başıyla “evet” anlamında işaret etti. (Esmâ) dedi ki: Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) (namazı) çok uzattı; öyle ki bana baygınlık çöktü. Yanımda içinde su bulunan bir kırba vardı; onu açtım ve ondan başıma dökmeye başladım. Güneş açılmışken Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) namazı bitirdi, insanlara hutbe okudu; Allah'a layık olduğu şekilde hamd etti, sonra “Emmâ ba'd (Bundan sonra)” dedi. (Esmâ) dedi ki: Ensâr'dan bazı kadınlar gürültü ettiler; onları susturmak için onlara doğru döndüm. Sonra Âişe'ye: “Ne dedi?” diye sordum. Şöyle dedi: “Bana daha önce gösterilmemiş hiçbir şey yoktur ki onu şu durduğum yerde görmüş olmayayım; cennet ve cehennem dahi. Bana vahyolundu ki siz kabirlerde Mesîh Deccâl'in fitnesi gibi ya da ona yakın bir şekilde imtihan edileceksiniz. Sizden birine gelinir ve ona: ‘Bu adam hakkında bilgin nedir?’ denir. Mümin ya da mûkin (kesin inanan), -Hişâm şüphe etti- ‘O Allah'ın Resûlü'dür; o Muhammed'dir (sallallahu aleyhi ve sellem). Bize apaçık delillerle ve hidayetle geldi; biz de iman ettik, (davetine) icabet ettik, ona uyduk ve onu tasdik ettik’ der. Bunun üzerine ona: ‘Salih olarak uyu; senin ona iman etmekte olduğunu biliyorduk’ denir. Münafık ya da mürtâb (şüpheci) ise -Hişâm şüphe etti- ona: ‘Bu adam hakkında bilgin nedir?’ denir; o da: ‘Bilmiyorum; insanların bir şey söylediklerini işittim, ben de onu söyledim’ der.”

Hişâm dedi ki: Fâtıma bunu bana anlattı, ben de onu ezberledim; ancak o, (münafık hakkında) ona karşı (azabı) ağırlaştıran şeyi de zikretti.