Abdurrahman b. Ebzâ (radıyallahu anh) şöyle anlattı:
Ömer'in yanında idim. Ona bir adam geldi ve “Biz (bazen) bir yerde bir ay, iki ay kalıyoruz” dedi. Ömer “Ben ise su buluncaya kadar namaz kılmazdım” dedi. Bunun üzerine Ammâr şöyle dedi: “Ey mü'minlerin emîri! Hatırlamıyor musun, ben ve sen develerin yanında idik; cünüp olduk. Ben toprakta yuvarlandım. Sonra Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) geldik, ben bunu ona anlattım. Şöyle buyurdu: ‘Şöyle yapman sana yeterdi.’ Ve ellerini yere vurdu, sonra onlara üfledi, sonra onlarla yüzünü ve ellerini kolun yarısına kadar meshetti.” Ömer “Ey Ammâr! Allah'tan kork” dedi. (Ammâr) “Ey mü'minlerin emîri! Dilersen, vallahi onu asla anmam” dedi. Ömer “Hayır, vallahi! Üstlendiğin şeyi sana bırakırız” dedi.
Sünen-i Ebû Dâvûd 322, Kitap 1, Hadis 322