Şakîk (b. Seleme) şöyle anlattı:
Abdullah (b. Mes'ûd) ile Ebû Mûsâ'nın arasında oturuyordum. Ebû Mûsâ şöyle dedi: “Ey Ebû Abdurrahman! Bir adam cünüp olsa ve bir ay su bulamasa ne dersin, teyemmüm etmez mi?” (Abdullah) “Hayır, bir ay su bulamasa bile” dedi. Ebû Mûsâ “Mâide sûresindeki şu âyete ne diyorsunuz: ”...su bulamazsanız temiz toprakla teyemmüm edin“ (Mâide 5/6)?” dedi. Abdullah şöyle dedi: “Eğer onlara bu konuda ruhsat verilse, su kendilerine soğuk geldiğinde toprakla teyemmüm etmeye kalkışırlar.” Ebû Mûsâ ona “Siz bunu sadece bunun için mi hoş görmediniz?” dedi. (Abdullah) “Evet” dedi. Ebû Mûsâ ona şöyle dedi: “Ammâr'ın Ömer'e şu sözünü işitmedin mi: Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) beni bir iş için gönderdi; cünüp oldum ve su bulamadım. Hayvanın toprakta yuvarlandığı gibi toprakta yuvarlandım. Sonra Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) gelip bunu ona anlattım. Şöyle buyurdu: ‘Böyle yapman sana yeterdi.’ Elini yere vurdu ve silkeledi; sonra sol eliyle sağına, sağ eliyle soluna, avuçlarının üzerine vurdu; sonra yüzünü meshetti.” Abdullah ona “Ömer'in Ammâr'ın sözüyle yetinmediğini görmedin mi?” dedi.
Sünen-i Ebû Dâvûd 321, Kitap 1, Hadis 321