Câbir b. Semüre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Bir adam Harre'ye konakladı; yanında ailesi ve çocukları vardı. Bir adam (ona): “Benim bir dişi devem kayboldu; eğer onu bulursan tut” dedi. (Adam) deveyi buldu, fakat sahibini bulamadı. Deve hastalandı. Karısı: “Onu boğazla” dedi; o kabul etmedi ve deve öldü. (Karısı): “Derisini yüz de iç yağını ve etini kurutup yiyelim” dedi. (Adam): “(Hayır,) önce Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) sorayım” dedi. Ona gelip sordu. (Resûlullah): “Yanında seni (bundan) müstağni kılacak bir varlık var mı?” buyurdu. “Hayır” dedi. “O halde onu yiyin” buyurdu. (Câbir) dedi ki: Sonra devenin sahibi geldi; (adam) ona olanı anlattı. (Sahibi): “Onu boğazlasaydın ya!” dedi. (Adam): “Senden utandım” dedi.
Sünen-i Ebû Dâvûd 3816, Kitap 28, Hadis 81