Ebû Leylâ (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) yanında oturuyordum. Derken bir bedevi ona geldi ve: “Benim hasta bir kardeşim var” dedi. “Kardeşinin hastalığı nedir?” buyurdu. “Onda hafif bir cinnet (lemem) var” dedi. “Git, onu bana getir” buyurdu. (Bedevi) gidip onu getirdi. (Peygamber) onu önüne oturttu. Onu Fâtihatü'l-Kitâb ile, Bakara'nın başından dört âyet, ortasından iki âyet -“İlahınız tek bir ilahtır” (Bakara 2/163)- ve Âyetü'l-Kürsî ile, sonundan üç âyet ile; Âl-i İmrân'dan bir âyet ile -sanırım “Allah, kendisinden başka ilah olmadığına şahitlik etti” (Âl-i İmrân 3/18) dedi-, A'râf'tan bir âyet ile: “Şüphesiz Rabbiniz, ... yaratan Allah'tır” (A'râf 7/54) âyeti, Mü'minûn'dan bir âyet ile: “Kim Allah ile birlikte, hakkında hiçbir delili bulunmayan başka bir ilaha taparsa...” (Mü'minûn 23/117), Cin sûresinden bir âyet ile: “Rabbimizin şanı yücedir; O, ne bir eş ne de bir çocuk edinmiştir” (Cin 72/3), Saffât'ın başından on âyet ile, Haşr'in sonundan üç âyet ile, “De ki: O Allah birdir” (İhlâs 112/1) ve Muavvizeteyn ile (Allah'a) sığındırdığını işittim. Bunun üzerine bedevi iyileşmiş olarak kalktı; onda hiçbir rahatsızlık kalmamıştı.
Sünen-i İbn Mâce 3549, Kitap 31, Hadis 114