Kim bir imama biat ederse gücü yettiğince ona itaat etsin; başka biri gelip onunla çekişirse onun boynunu vurun.

Abdurrahman b. Abdi Rabbi'l-Ka'be şöyle anlattı:

Abdullah b. Amr b. el-Âs'ın yanına vardım; Kâbe'nin gölgesinde oturuyordu, insanlar da etrafında toplanmışlardı. Onu şöyle derken işittim: Biz bir yolculukta Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile beraberken bir konak yerinde konakladı. Kimimiz çadırını kuruyor, kimimiz ok atış yarışması yapıyor, kimimiz de hayvanlarını otlatıyordu. Derken Resûlullah'ın münadisi: “es-Salâtü câmia (Namaz için toplanın)!” diye seslendi. Biz de toplandık. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) kalkıp bize hutbe verdi ve şöyle buyurdu: “Benden önce hiçbir peygamber yoktur ki, ümmetine onlar için hayırlı olduğunu bildiği şeyi göstermek ve onlar için şer olduğunu bildiği şeye karşı onları uyarmak onun üzerine bir hak olmasın. Sizin bu ümmetinizin esenliği ilk zamanlarına konmuştur. Sonrakilere ise bir bela ve sizin yadırgayacağınız işler isabet edecektir. Sonra öyle fitneler gelecek ki, bir kısmı diğerini hafif gösterecek. Mü'min: 'Bu beni helak edecek olandır' diyecek, sonra o (fitne) açılıp gidecek. Sonra bir fitne daha gelecek, mü'min: 'Bu beni helak edecek olandır' diyecek, sonra o da açılıp gidecek. Kim cehennemden uzaklaştırılıp cennete konulmaktan hoşlanırsa, Allah'a ve âhiret gününe iman ederken ölümü ona ulaşsın. İnsanlara da, onların kendisine yapmalarını sevdiği şeyi yapsın. Kim bir imama biat eder, ona elini (sağ elinin ahdini) ve gönlünün meyvesini verirse, gücü yettiğince ona itaat etsin. Eğer başka biri gelip onunla (imamlık konusunda) çekişirse, o diğerinin boynunu vurun.”

(Abdurrahman) dedi ki: Bunun üzerine başımı insanların arasından sokup: “Allah aşkına söyle; bunu sen Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) mi işittin?” dedim. Eliyle kulaklarına işaret etti ve: “Bunu kulaklarım işitti, kalbim de belledi” dedi.