Enes b. Mâlik (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Selmân hastalandı. Sa'd onu ziyaret etti ve onu ağlarken gördü. Sa'd ona: “Kardeşim, seni ağlatan nedir? Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) sohbetinde bulunmadın mı? Bulunmadın mı? Bulunmadın mı?” dedi. Selmân şöyle dedi: “İki şeyden biri için ağlamıyorum: Ne dünyaya düşkünlükten ağlıyorum ne de âhireti hoş görmediğimden. Lakin Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bana bir öğüt (ahd) verdi; sanırım ben onu aştım.” (Sa'd): “Sana ne öğüt verdi?” dedi. (Selmân) şöyle dedi: “Bana, birinize bir yolcunun azığı kadarının yeteceğini öğütledi; sanırım ben bunu aştım. Sana gelince ey Sa'd! Hükmettiğin zaman hükmünde, paylaştırdığın zaman paylaştırmanda ve bir işe niyetlendiğin zaman niyetinde Allah'tan kork.”
Sâbit dedi ki: Bana ulaştığına göre (Selmân), yanında bulunan nafakadan yirmi küsur dirhemden başka bir şey bırakmadı.
Sünen-i İbn Mâce 4104, Kitap 37, Hadis 5