Abdullah b. Ömer (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte gazvelerinden birindeydik. Bir topluluğun yanından geçti ve: “Bu topluluk kimlerdir?” buyurdu. “Biz Müslümanlarız” dediler. (Orada) tandırına odun atan bir kadın vardı; yanında da bir oğlu vardı. Tandırın alevi yükseldiğinde onu (oğlunu) alıp kenara çekiliyordu. (Kadın) Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) gelip: “Sen Allah'ın Resûlü müsün?” dedi. “Evet” buyurdu. Kadın: “Anam babam sana feda olsun! Allah merhametlilerin en merhametlisi değil mi?” dedi. “Evet, öyledir” buyurdu. “Allah kullarına, annenin çocuğuna olduğundan daha merhametli değil mi?” dedi. “Evet, öyledir” buyurdu. Kadın: “Anne ise çocuğunu ateşe atmaz” dedi. Bunun üzerine Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) (başını) eğip ağlamaya başladı. Sonra başını kadına doğru kaldırdı ve şöyle buyurdu: “Allah, kullarından ancak Allah'a karşı inatla isyan eden ve ‘Lâ ilâhe illallah’ demekten kaçınan azgın serkeşe azap eder.”
Sünen-i İbn Mâce 4297, Kitap 37, Hadis 198