Kim İslâm'da güzel bir çığır açarsa onun ve onunla amel edenlerin sevabı ona vardır; kötü çığır açana da günahları.

Cerîr (b. Abdullah) (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Günün ilk saatlerinde Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanındaydık. Yanına yalınayak, çıplak, çizgili yün örtülere ya da abalara bürünmüş, kılıçlarını kuşanmış bir topluluk geldi. Çoğu —hatta hepsi— Mudar'dandı. Onlarda gördüğü yoksulluk sebebiyle Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yüzünün rengi değişti. (Evine) girdi, sonra çıktı ve Bilâl'e emretti; o da ezan okudu ve kamet getirdi. Namazı kıldırdı, sonra hutbe okudu ve şöyle buyurdu: “Ey insanlar! Sizi tek bir nefisten yaratan Rabbinizden korkun...” (Nisâ 4/1) âyetini sonuna, “Şüphesiz Allah üzerinizde gözetleyicidir” kısmına kadar okudu. Haşr sûresindeki şu âyeti de okudu: “Allah'tan korkun; herkes yarın için önceden ne gönderdiğine baksın. Allah'tan korkun.” (Haşr 59/18) “Kişi dinarından, dirheminden, elbisesinden, bir sâ' buğdayından, bir sâ' hurmasından sadaka versin” buyurdu; hatta “yarım hurmayla da olsa” buyurdu.

Ensâr'dan bir adam, eli neredeyse taşımaktan âciz kalacağı —hatta âciz kaldığı— bir kese getirdi. Sonra insanlar art arda geldiler; nihayet yiyecekten ve elbiseden iki yığın gördüm. Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yüzünün altın yaldızlı gibi parladığını gördüm. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Kim İslâm'da güzel bir çığır açarsa, onun sevabı ve kendisinden sonra onunla amel edenlerin sevabı, onların sevaplarından hiçbir şey eksilmeksizin ona vardır. Kim de İslâm'da kötü bir çığır açarsa, onun günahı ve kendisinden sonra onunla amel edenlerin günahı, onların günahlarından hiçbir şey eksilmeksizin onun üzerinedir.”