Onların namazı ve orucu yanında sizinkini küçük görürsünüz; fakat okun avdan çıktığı gibi İslâm'dan çıkarlar.

Ebû Saîd el-Hudrî (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Biz Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanında iken o bir taksim yapıyordu. Temîm oğullarından bir adam olan Zü'l-Huvaysıra ona gelip: “Ey Allah'ın Resûlü! Adaletli ol” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Yazıklar olsun sana! Ben adaletli olmazsam kim adaletli olur? Ben adaletli olmasaydım, sen hüsrana uğrayıp zarar ederdin.” Ömer b. el-Hattâb: “Ey Allah'ın Resûlü! İzin ver, onun boynunu vurayım” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Onu bırak. Onun öyle arkadaşları var ki biriniz namazını onların namazının yanında, orucunu onların orucunun yanında küçük görür. Kur'an okurlar, (fakat Kur'an) köprücük kemiklerini geçmez. Okun avı delip çıktığı gibi İslâm'dan çıkarlar. (Okun) temrenine bakılır, onda bir şey bulunmaz; sonra sargısına bakılır, onda bir şey bulunmaz; sonra gövdesine bakılır, onda bir şey bulunmaz; sonra tüylerine bakılır, onda da bir şey bulunmaz; (ok) işkembe ile kanı geçip gitmiştir. Onların alameti, pazılarından biri kadın memesi gibi —ya da sallanan bir et parçası gibi— olan siyah bir adamdır. İnsanlar arasında ayrılık çıktığı bir zamanda ortaya çıkarlar.”

Ebû Saîd dedi ki: Şahitlik ederim ki bunu Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) işittim. Şahitlik ederim ki Ali b. Ebû Tâlib (radıyallahu anh) onlarla savaştı; ben de onunla beraberdim. O adamın aranmasını emretti; arandı ve bulundu. Getirildi; ona baktım, Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) nitelediği vasıflar üzereydi.