Vâil b. Hucr (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Hadramevt'ten bir adamla Kinde'den bir adam Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) geldi. Hadramevtli: “Ey Allah'ın Resûlü! Bu adam, babamdan kalma arazime el koydu” dedi. Kindeli: “O benim arazimdir, elimdedir, onu ekip biçiyorum; onun bunda hiçbir hakkı yoktur” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Hadramevtliye: “Delilin var mı?” buyurdu. “Hayır” dedi. “O hâlde senin için onun yemini var” buyurdu. (Hadramevtli): “Ey Allah'ın Resûlü! Bu adam günahkârın biridir; neye yemin ettiğine aldırmaz, hiçbir şeyden de sakınmaz” dedi. (Resûlullah): “Senin için ondan bundan başka bir şey yok” buyurdu. (Kindeli) yemin etmek için gitti. Arkasını dönünce Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Dikkat edin! Eğer onun malını haksız yere yemek için yemin ederse, Allah kendisinden yüz çevirmiş olduğu hâlde Allah'a mutlaka kavuşacaktır.”
Sahîh-i Müslim 139a, Kitap 1, Hadis 265